Supre, Malsupre, kaj Aliloke

Esperanto · English
la 2-an de decembro 2017
Laste ĝisdatigita: la 28-an de septembro 2018

La nuraj limoj kiujn oni havas, estas la limoj kiujn oni kredas.
―Wayne DYER

Nia ruza kapablo por preterlaso estas ridinde alta, ĉu solvi problemon aŭ simple provas esti krea. Niaj impetoj por troe realigi estas malkutime regaj se niaj komencaj atendoj ne satiĝis. Ni tiras niajn konsciojn al longaĵoj preskaŭ nesondeble ĉar ni pensas, ke se ni enverŝi multa da pensaĵo, la elveno estas pozitive kaj proporcie alta laŭ niaj konvinkoj.

Ni plendas pri niaj mankoj de iloj. Ni plendas pri niaj mankoj de rimedoj. Tamen, ni miregas kaj alportiĝas al ŝoka nekredemo kiam iu faras ion per multe malpli ol niaj manoj havas. Ni elrevigas la probablon ke kiun ni trovas, estas ja sur nia orelo. Nia kapablo por eksigi idealajn opciojn kiuj staras antaŭ ni, estas ŝoke. Kial ni bezonas fosi subteran subtervojon por enigi, kiam ĉio kiun ni bezonas, estas frapi ĉe la pordo?

Estas tre zorgige ke ni nepravigeble pozicias nin mem por neproteste akcepti konceptojn, nur tial ke ni estis diritaj por asimiligi ilin. Ni kredas ilin kiel veroj sen fari la plej minimuman progreson por supozi, ke tio, kion vi ĵus aŭdis, estas senerara. Ankaŭ estas maltrankvilige, ke por la multaj homoj, se ne plimulta, ili ja kredas tion, kion ili estis dirata, kiel estas, anstataŭ esti kritikanta per alti iliajn manojn por demandi pri la eble dubemaj pretendoj. Kiam ni diras jes, sen doni la plej malgrandan kvanton de penso, ni efektive kovris nin mem per kuseno kiel nubo, kiuj dum faras ĉion tuj apuda el via ĉiela haŭto, ni malatentas ĉasi la intelektan sekurecon kaj ni donas al ni mem-aprobitajn paraŝutojn.

Pli grave, ni ankaŭ malkovras, ke multe da homo radikale pozicias sin mem al senlimaj pozicioj. Ni estas tre amaj por elpensi kaj nomizi etikedojn inter ni. Ni pensas, ke per movi nin mem al bunkroj de pensoj, ni konstruas supozojn, ke, pro la sekureco kiun nia bunkro disponigas, ni superis. El niaj desoksiribonukleaj acidoj, kiuj provizas al ni la informon kiu enhavas la kodon de tio, kio faras nin por funkcii; ni devias al niaj cerboj por deponi jam pli da informo. Ĉi tiuj diversaj lokoj de informo kiuj estas altaj en larĝeco, kiu nia humila kodo ne plu komencas enhavi.

Bedaŭrinde, ni havas tion, kio en niaj individuaj cerboj ne estas sufiĉa loĝigi niajn ĉiam kreskantajn dormon de scio. Ni bezonis trovi manieron por registri ilin ekster niaj korpoj, konservata ie, en kiu, ektrakti la datumon estas unu el la plej kritikaj operacioj—ni skribis kaj kreis la enskribojn. Ni komencis skribi sur ŝtonoj, muroj, kaj iu ajn ke estus espereble daŭras enhavi kion ĝi devas, tra generacioj de legantoj. Ni ja konstruis kolosajn librejojn, kun gigantaj aroj de libroj. Per tio, ni konservis vastegan kvanton de rekordoj, kiuj estas preterprezega kion ĉiom da cerboj de homoj povas enhavi. Tiam, la librejoj iĝis komputilaj datumbazoj. Ni faras jam alian paŝon en krei turajn dormojn de tio, kion niaj prauloj sciis, kaj tio, kion ni scias hodiaŭ en la nuna mondo. Tamen ambaŭ per intrigo kaj perturbo, ni vidas, ke ne eĉ niaj plej modernaj teĥnikoj estas kapablaj por zorge registri, kun antaŭvidebleco, niaj koordinatoj en spaco kaj tempo, en la estinteco, estanteco, kaj estonteco. Ni estas en tempo, en kiu, per alta certaĵo, diras ĉu glaso de trinkado havas ion ene aŭ ne.

Iuj de ni daŭras en iluzioj kiuj pretendas scii tion, kion ili neniam hazardis, aŭ almenaŭ rimarkis. Estas tre senkuraĝige ke anstataŭ fari paŝon malantaŭen kaj fiksrigardi al la ĉielo por momento, homoj anstataŭ enakviĝas ili mem en mirlando. Ĉi tiu ebriiga kutimo, malbonfaras ne unuopulon, sed la tutan homaron. Kiam iu diras al oni ke respondoj al siaj demandoj povas esti ekskluzive respondata ĉiam per jes aŭ ne, forlasi rin kaj ri ne plu meritas onian atenton denove. Se oni ne scias la respondon, oni devas diri ke oni ne scias la respondon, anstataŭ fari trapezajn manovrojn sen iu por kapti oniajn manojn.

Ofte, ni malatentas ke ĉiom da iloj kion ni bezonas, estas ĉeestantaj kun ni.

Dank’ al Raymund MARTINEZ pro la korektoj.