Supre, Malsupre, kaj Aliloke

Esperante  Angle
2a de Decembro 2017
Laste ŝanĝita: 6a de Decembro 2017

La nuraj limoj kiujn oni havas, estas la limoj kiujn oni kredas.
―Wayne DYER

Nia ruza kapablo pri preterlaso estas ridinde alta, ĉu solvi problemon aŭ simple provas esti krea. Niaj impetoj por troe realigi estas malkutime rega se niaj komencaj atendoj ne satiĝis. Ni tiras niajn konsciojn al longaĵoj preskaŭ nesondeble ĉar ni pensas, ke se ni enverŝi multa da pensaĵo, la elveno estas pozitive kaj proporcie alta laŭ niaj konvinkoj.

Ni plendas pri niaj mankoj de iloj. Ni plendas pri niaj mankoj de rimedoj. Jam, ni estas miriganta kaj alportiĝas al ŝoka nekredemo kiam iu faras ĝin kun multe malpli ol niaj manoj havas. Ni elrevigas la probablon ke kiun ni trovas, estas ja sur nia orelo. Nia kapablo por eksigi idealajn opciojn kiu staras antaŭ ni, estas ŝoke. Kial ni bezonas fosi subteran subtervojon por enigi, kiam ĉio kiu ni bezonas, estas frapi ĉe la pordo?

Estas tre zorgige ke ni nepravigeble pozicias niajn mem por neproteste akcepti konceptojn, nur tial ke ni estis dirita por asimiligi ilin. Ni kredas ilin kiel veroj sen fari la plej minimuman progreson supozi, ke tio, kion vi ĵus aŭdis, estas senerara. Ankaŭ estas maltrankviliga, ke por la multaj, se ne plejparto, ili ja kredas tion, kion ili estis dirata, kiel estas, anstataŭ esti kritikanta per alti iliajn manojn por demandi pri la eble dubemaj pretendoj. Kiam ni diras jes, sen doni la plej malgrandan kvanton de penso, ni efektive kovris niajn mem per kuseno kiel nubo, kiu, dum faras ĉion tuj apuda el via ĉiela haŭto, ni malatentas ĉasi la intelektan sekurecon kaj ni donas al ni mem-aprobitajn paraŝutojn.

Sur pli alta tono, mi ankaŭ trovas, ke multe da homoj radikale pozicias sin mem al senlimaj pozicioj. Ni estas tre ama por elpensi kaj nomizi etikedojn inter ni mem. Ni pensas, ke per movi nin mem al bunkroj de pensoj, ni konstruas supozojn, kiu, tial ke la sekureco kiun nia bunkro disponigas, ni superis. El niaj desoksiribonuklea acido, kiu provizas nin kun la informo kiu enhavas la kodon de tio, kio faras nin por funkcii; ni devias al niaj cerboj por deponi jam pli da informo. Ĉi tiuj diversaj lokoj de informo kiu estas alta en larĝeco, kiu nia humila kodo ne longe eĉ komenci por enhavi.

Bedaŭrinde, ni havas tion, kio en niaj individuaj cerboj ne estas sufiĉa por loĝigi niajn ĉiam kreskantajn dormon de scio. Ni bezonis trovi manieron por registri ilin ekster niaj korpoj, konservata ie, en kiu ektrakti la datumon estas unu el la plej kritikaj operacioj—ni skribis kaj kreis la enskribojn. Ni komencis skribi sur ŝtonoj, muroj, kaj iu ajn ke estus espereble daŭras enhavi kion ĝi devas, tra generacioj de legantoj. Ni ja konstruis kolosajn librejojn, kun gigantaj aroj de libroj. Per tio, ni konservis vastegan kvanton de rekordoj, kiu estas preterprezega kion ĉiom da cerboj de homoj povas enhavi. Tiam, la librejoj iĝis komputilaj datumbazoj. Ni faras jam alian paŝon en krei turajn dormojn de kion niaj prauloj sciis, kaj kion ni scias hodiaŭ en la nuna mondo. Tamen ambaŭ per intrigo kaj perturbo, ni vidas ke ne eĉ niaj plej modernaj teĥnikoj estas kapabla por zorge registri, kun antaŭvidebleco, niaj koordinatoj en spaco kaj tempo, en la estinteco, estanteco, kaj estonteco. Ni estas en tempo, en kiu, kun alta certaĵo, diras ĉu glaso de trinkado havas ion ene aŭ ne.

Iuj da ni daŭri en iluzioj ke pretendas scii tion, kion ili neniam hazardis, aŭ almenaŭ rimarkis. Estas tre senkuraĝige ke anstataŭ fari paŝon malantaŭen kaj fiksrigardi al la ĉielo por momento, homoj anstataŭ enakviĝas ili mem en mirlando. Ĉi tiu ebriiga kutimo, malbonfaras ne unuopulon, sed la tutan homaron. Kiam iu diras al vi ke respondoj al siaj demandoj povas esti ekzluzive respondata ĉiam per jes aŭ ne, forlasi lin kaj li ne plu meritas vian atenton denove. Se ni ve scias la respondon, vi devas diri ke vi ne scias la respondon, anstataŭ fari trapezajn manovrojn sen iu por kapti viajn manojn.

Ofte, ni malatentas ke ĉiom da iloj kion ni bezonas, estas ĉeestanta kun ni.