Malŝparitaj Malcedemoj

Esperante  English
la 5-an de Decembro 2017
Laste ŝanĝita: la 8-an de Decembro 2017

La unua paŝo al iri ien, estas decidi, ke vi ne restos kie vi estas.
―J.P. MORGAN

Ekzistas zorgiga kaj tremiga sentaĵo, ke mi sentas kiam ajn la amortizema realiĝo, ke mi ne plu juna infano venas. La maltrankvila barakto inter lerni por liberigi la antaŭsingan estintecon kaj mian kaprican estontecon, kaptas min, per forta teno.

Ne estas pri la neebleco por refari senpagajn elspezojn de iom liberale disponigitaj laksaj konfinadoj de tempo, tamen estas pri la kornaŭzaj rimarkoj ke la pensmaniero kiu mi antaŭe premisis, nun estas io ke volus postuli min atlazajn fortojn por eĉ komenci por venigi. Mi mankas la nemalpliiĝantajn esploremecojn, ke mi unufoje manprenis per faciligo, por miaj ĉiutagaj interpuŝiĝoj pri la svarmoj de razioj de la vivo.

Kiam ni translokas preter niaj zonoj de konsolo, ni estas plenigita per avideco por reveni al niaj propraj fortikaj bunkroj. Ni vidas niajn proprajn fantomemajn similulojn, komunikanta kaj montranta al ni kion minacantaj abomenaĵoj eble altiĝas el la tero, preta por vori nin viva. Ju pli ni restas ekster, des pli alta la probablo de morto.

Ni faras nin mem por kredi niajn proprajn kondamnojn; ni pravigas per niaj propraj mallaŭnormigataj skaloj de kiujn elektoj por fari. Kiam ajn nekonataj teritorioj estas esploris, ni preskaŭ tuj vindiĝas, reen en ŝajne kontraŭstaremaj formoj. Ni faras ĝin pro la timo. Ni faras ĝin tial ke ni ne ŝatas la nekonatajn. Ni faras ĝin pro niaj parencecoj kaj sindonoj por sekureco.

Ni plendas pri la sufokema manko de premio, kaj jam ni libervole ĉesi nin mem de fari eĉ colon de movado de kruro al fari la avancon al la kapto. Ni estas tiel sentimentale enamiĝas kun fervoro en la strebi de raciigo al niaj nepravigeblaj pravigoj, sed ni same petas raciajn raciojn. Estas eĉ pli ŝoke ol por vidi ke iuj da ni inside anoncas iluziojn de grandiozo, kun pretendoj de plene ripetaj sensacioj.

Niaj propraj antaŭjuĝemoj al atingi la premion, efektive haltas nin al fakte atingi ĝin, subfali al la senmemriproĉaj pretendoj de aliaj, pri siaj malsukcesoj, faras nin malkleraj de la nevidata realaĵo. Kiam la nombro de personoj kiuj alfluas ĉirkaŭ ni, estas sufiĉe alta, laŭ niaj personaj metrikoj, ni malklere infuzas al ni mem kiun ili zumas al ni, kaj tiam ni difektas nin mem kaj sekve mortas la esencon de nia individueco.

Kiel prenkreskuloj, ni estas instruata por bridi nin mem ene kaĝoj, kiujn ni mem konstruis, kaj estas senkuraĝiga por vidi ĉi tiun monstran agon disfaldiĝi antaŭ mia mallonga vidkampo, ĉiutage. Ni tiras nin mem al solaj konfinadoj ne niaj propraj dornaj dormoj. Ni faras nin mem ama de prediki dubon al niaj uloj. Kaj se nia propra speco faras la saman, ni vidas sentojn de atingo. Tio ne nur estas horore tamen ankaŭ antaŭvideble stulte. Kiam ni estis ankoraŭ maljunaj, ni atingas ekster al malplena spaco kaj kreas niajn proprajn eltrovojn. Ni eltrovas la aferojn antaŭ ne instruitajn al ni.

Ni havas la volan malobeon pri danĝero kaj estreco; ni ne zorgas pri la gratoj kaj bataĵoj kiujn ni akiras, tiel longe kiel ni verigas niajn sovaĝajn kaj nesatigeblaj gustojn pri eltrovo. Kiam fuelis per sciemo, ni eltrovas jam alian regnon de eblecoj—ni trovas nin mem en dimensioj neniam aŭdis aŭ vidis, kaj tutegale kiom da koto kaj ŝlimo ni sapumas sur niaj korpoj, ni ne zorgis. Ĉio, kio gravis al ni, estis ke, ni havas amuzon en marŝi la malfinian vojaĝon de eltrovo. Jam, ni lernis.

Estas ironie, ke tuj kiam ni pensas ke ni jam estas sufiĉe maljuna por veturi la mondon nehelpata per niaj trejnadaj radoj, ni sufokas nin mem per mezklavitaj celoj de pseŭdoeltrovo. Kiam la kurteno senvualiĝis, ni estis alfrontanta per ŝoka vido—ni ja perdis la ardon, kiu unufoje irigis nin por havi elsciadon. Ni fariĝis timemaj por ekzerci la samajn teknikojn kaj maksimojn, kiujn ni unufoje havis kiel infanoj. Ni haltis nin mem de fari sciemajn inkviziciojn pri kio faras ekster. Ni faras nin mem por senti bonfarte pri tio, kio estas antaŭmetata sur la instituciigitaj teleroj, sen la plej minimuma klopodo por apogi ĝis elpensi demandojn.

La socio, kiu ni ĉiuj estas parto da ĝi, estas parto de la malsano. Ĉi tiu malsano estas tio, kion ni ja helpas por vastigi, el ĝia eko. Ĉi tiu ero estas tio, kion ni ja laboras forte, por formi niajn proprajn sencojn de individueco. Ni volis antaŭiĝi, kaj jam ĉio ni faras, estas simple miksiĝi. Kiel imponega ĉasisto fariĝas tiel obea, ke li fariĝis la kapto, si mem? Kial ni forĵetas niajn ĵetlancojn, kiam ili ĉio ni havas por doni nin la kapablo por kontraŭe batali? Niaj sentemoj fordrivis en la nigra, profundegaj truegoj, kiuj ni ĉiuj kotizis krei.

Estas indigniga al niaj ŝultroj, vidi ke generacioj post generacioj, ni malŝparas kaj kredas ke eltrovoj devus ĉiam esti faritaj por ni, senŝeligita tiam manĝigataj al niaj buŝoj. Kio ni fariĝis kiel maristoj de la steloj? Ĉu vi jam rezignis la ardon por motivi nin mem por vidi kio estas en la alia flanko de ĉielarko? Ĉu vi jam dresas nin mem tro multe, ke ni fariĝis volonte por esti enprizonigata en bestoĝardenoj, por la plezuro de aliaj? Aŭ ĉu ni elakvumis niajn sencojn de potenco, por fari nin mem antaŭiĝi malpli, kaj pli miksiĝi en la homamaso, ege malpliigas niajn distingencojn kiam fore aspektata?

Ŝajnas, ke nuntempe, ni malkonsentas por respondi kelkajn demandojn, jam ni revenĝas al la ideo ke ni estas pridemandataj de aferoj pensataj kiel pli simpla ol mezlernejaj klasejaj lecionoj. Tamen, ekzistas iuj aferoj kiu estas komunaj al ni, kvankam ne ĉio: ni estas tima por vidi kiel socio eble reagas al niaj agoj, kiel ajn stula aŭ grava niaj agoj eble esti. Tamen, pri la aferoj kun pli peza, ni prete miksiĝi, tial ke ni ne volas malakcepton. Plejparto da ni estas feliĉaj por pensi kaj movi kun la grego, sen ia antaŭzorgo.

Kiam ni propravole alligi al niaj kruroj pezajn ĉenojn kaj ŝtalpilkojn, ni ne devus anticipi por esti kapabla kuri ĉirkaŭ la stadiono per facila. Kiam ni kuraĝas esplori nekartografitan teritoriojn, sen bedaŭroj, sen disreviĝoj, sen la neceseco por havi alian ŝipon por irigi nin antaŭe, ni iutempe venkos.